دیوان گـــــــــــــــل حـــــــــــــــسرت

سلام خاتون قلبم این روزها سنگین ترین روزهای عمر من است ،حدود یکسال منتظر چنین روزی بودم روزی که شما تشریف می آوردید اما قسمتم نشد به دیدار حالا که شما آمدی عذر مرا خواستند .روزهای تلخی در پیش رو دارم اما اگر روزی بخت با من یار شد و این خطوط تشرف زیارت چشمان شما را یافتند دلم می خواد بدونی وقتی دیو تنهایی به زندگیم تنوره می کشید و غریو شادی دشمنان از این درهم شکستنم به گوش میرسید در تنها ترین وقت زندگیم به عشق تو وفادار بودم حتی یک دم هم از این نه سال عاشقی یک طرفه پشیمان و نادم نشدم دستم تهی بود از مال دنیا جوانیم تنها داشته ام بود که به رسم وفا به پای عشق ناب تو گذاشتم امیدوارم بپذیری هیچ نمی دونم در روزهای آینده چه پیش می آید آمّا شغلم تنها تکیه گاه من بود که آن را هم  دارن از من می گیرند به جرم سرودن یک شعر که در انتقاد به اعمال رئیس بود غمی نیست ،خیلی وقته که تسلیم روزگار  شده ام فقط غم دوری از تو نازنینم است که مهمان همیشه این قلب تنهاست،گلم هر اتفاقی که واسه من افتاد بدون تو یگانه بانوی دلم بودی و خواهی ماند.خیلی دوستت دارم با وجود آنکه می دانم تو هیچ روز بدیدارم نخواهی ...

سلام بانوی زیبای همیشه در سفرم،سلام ای یگانه آرزوی قلب خسته،سلامی ازغروب  جمعه ای تبدار ازعاشقی غمگین به تو که صاحب زیباترین چشمان عالمی،به تو که می دانم نمی آیی وباز چشم به راه تو همه شب چشم به جاده می دوزم،سلام به تو ای شاهزاده رویایم که روزی فتح کردی قلّعه خاموش دلم را و مردم سرزمین پیکرم را به افسون آن چشمان دیبایت به تسخیر در آوردی تو شدی آمین آن دلی که زخمی تیغ نا مهربانی نا رفیقان بود امّا تو از نگاهت از کلامت یکرنگی می بارید ،گویی تو آن گمگشته ای بودی که سالها درلا به لای افسانها غبار گرفته دنبال نشانی از تو می گشتم !!!!!!!امّا صد افسوس که عمر آشنایی ما به قد عمرگلی بود و خیلی زود فصل خوشبخت زندگیم به پایان رسید !حال کار من فقط دوره کردن خاطرات آن روزهاست .تو رفته ای امّا گویی در تمام اوقات با تو هستم این را به خوبی می توان از حرفهایی که دائما با خود میزنم دریافت !حال تو نیستی تا ببینی وفاداری مردمان پیکرم را که هر نفس میثاق با تو تازه می کنند !حال تو نیستی و خیلی از آن روز ها گذشته امّا هنوز حریم امن خانه ام حریم امن تنم همه و همه برای پاکی آن چشمان زیبایت حفظ است .حال من...

شب رویا شبی می خوام ز دنیا               یه قایق و یه دریا من و تو با هم باشیم                 فارغ ز رنج دنیا شبی که دستهای من            گرم از تب تو باشه ز قیل و قال دنیا               آنجا خبر نباشه شبی که پر باشه از             صدای ساز بارون برات غزل بخونـم             یواش یواش و آروم شبی به رنگ چشمات               به رنگ خوب دریا به رنگ پاک بارون             که می زنه بی صدا تو شهبانوی عشق و         منم می شم ناخدا سوار بر بال موج            دل می زنیم به دریا شبی که سرشار   از                   نگاه نازت باشه یه دشت پر شقایق         ...

شور پرواز خداوندا در اين شبهاي دلتنگ          كه غم بر لحظه هايم ميزند چنگ در اين غربت كه چون آوار گشته           به پاي  بسته ام چونان زند سنگ نه دلدارم كنارم بهر ياري             نه غم خواري  براي عرصه تنگ غم نا ديدن روي نگارم               كند هر دم قفس بر جان من تنگ قفس تنگ ونفس تنگ ودلم تنگ           زمين سنگ آسمان سنگ ودلا سنگ خدايا وارهان اين مرغ خسته         از اين بندي كه بر پايش نشسته گشا يك در به رويم بهر  پرواز              اگر چه بال پروازم شكسته سعادت مردن در اوج باشد             نه چون شيري  كه با زنجير بسته مرا در سر بود سوداي پرواز  ...

(   وداع آخر ) از آن روزی     که ترکم کردی            و              رفتی گل ناز از آن لحظه که بر قهرت                        شــدم لایق شه ناز از آن غمگین دقایق                   که وداع آخرم شد ازآن دردی که بعد از آن                  رفیق وهمدمم   شد از آن   آوار سنگین غمی که                  به پاس رفتنت مهمان من شد از آن آهنگ زیبای صدایت               که بر جانم نشست و معرفت شد دگر نه با کسی از   عشق گفتم          ...

              اگر چه دست خودم نبود تا به رسم وفا واسه چشمهای نازت بمیرم امّا بدان                                     در نبودت زندگی نکردم گرچه به جور روزگار زنده بودم                                                                                                                                                                                                      ...

مژدهء رهائی     نویدا مرغک خسته                                    به   سر   آمد   شب     غصه ببین بگشوده این محبس                     به   رویت   روزن   بسته ببین   می خواندت   آرام                     صدای نازک    باران چو    لا لا ئی یک مادر                        به گوش کودک    نالان چونان آن   نی که از نایش              طراود حزن دلداران که   ای   زندانی     بسته     ...

شه ناز هلا لبخند زیبای خدایم                         هلا سنگین دل پر مدعایم هلا ای شمع شبهای غریبم              درآ ای   آفتاب بی قرینم برآ جانم به لب آمد ز دوری               مرو ماه دل افروزم غریبم مرو جانا ز پیش چشم بیمارم                        که بعد از تو طبیبی من نمی جویم دوا   ودرد   و   درمانم   بمان در پیش چشمانم              که بی رویت اسیر موج غمهایم از آن دم که نگاهم خیره   ماند در چشم دیبایت                دگر جان را قراری نیست یکسر شور پرواز است مرا نا دیدن آن لعل چشمانت سبب مرگ است ...

فاتح دل سلام ای سریر مه  و  ماه من      سلام ای منیر   و  شهنشاه من سلام ای بت مرمرین غرور        نظر کن تو یکدم بر احوال من تویی فاتح سفرازدلم                         تویی مالک بی رقیب تنم تویی وارث عشق لیلا و من             همان قیص آواره از موطنم تویی آخرین یادگار گلی                   که نامش بود اسوهء عاشقی تویی صاحب آن دو دیباچه چشم        که در دلبری شهرهء عالمی همه آرزوی دلم این بود            دهم جان به پای تو چون سروری                        سایه مشرقی( پانزده/دوازده/هشتادنه)                   ...

(      عشق    دیرین     ) محبوب شیرین تر   ز   جان               زیبا تر از هر دو جهان فاتح شدی   بر جسم و جان                  مالک شدی بر این و آن سلطان    بدی ،دولت گه رعیت   تو را قابل نبود     رفتی فراموشت   شدم !عیبی بر این کارت نبود رفتی ولی بنگر که دل بر غیر تو بیگانه شد          گویا که در تقدیر من جز نام تو پیدا نبود رفتی و بعد از رفتنت      با عشق تو هم خانه ام      می سوزم اما شادمان بر عشق تو دلداده ام                       گفتی پشیمان می شوم   روزی از این دلداگی                  بنگر که عاشقتر کنون                             ...

مرد خاموش یه مرد خسته حیرون        با یک دنیای ویرون با کولباری از غم           نشسته توی ایوون خیره مونده نگاهش            به سنگ فرش خیابون خیابونی قدیمی مشرف شده به   ایوون              با آدمهای یکرنگ که میگذرن بی امون یه شاعره شکسته           غم تو دلش نشسته دفتر شعر تو دستش       قلم از پانشسته وا    ژه از او گریزان         قلم ز دردش حیران زده یه قفل سکوت             بر لب سرد   و   دهان یه عاشق بی حبیب            درداش همه    بی طبیب یه عشق آسمونی               از خوشی ها بی نصیب یه دل که بی قراره        چاره فقط نگاره یه آرزوی کال و           یه درد    بی مثال این همه جمله گفتم   ...

(           مجنون        )     وقتی که دست سرنوشت         اینگونه بر سطرم نوشت       وقتی جدائی از تو را           بر برگ تقدیرم نوشت  وقتی برای مرگ عشق         ناقارهء شادی زدند         وقتی که سیلی بر رخ          همچون گل مجنون زدند         وقتی سفیر عشق را        در کوچه آتش می زنند وقتی به جرم   عاشقی             زخم زبانم می زنند وقتی که در چشمان تو           نصرانی کافر شدم          وقتی که ناکرده گنه        چون معصیت توبه شدم   وقتی به جرم عاشقی            بر قهر تو لایق شدم          وقتی کتاب عشق را         من خط به خط از بر شدم  ...