شعر کشتی بی ناخدا (دفتر شعر خزان عمر)

( کشتی بی ناخدا )

دلا خو کن به تنهایی که تنهایی صفا دارد              

      خلاف آشنایی ها که راهی پر خطر دارد

بمان در سینه ام ای دل مکن شکفه ز تنهایی           

   که عشق و عاشقی اینجا عقوبت خون بها دارد

دلا با من مدارا کن جوانی ها ز دست رفته             

    کنون من ماندم و پیری هوای عاشقی رفته

دلا دل دل مکن با من که طاقت از میان رفته            

  چونان باغی به پاییزم بهارانم ز کف رفته

میان برزخ عمرم نه راه پس نه راه پیش    

  نه پای رفتنم مانده نه برگشتن به اصل خویش

ز بس بر در گه خالق گلایه کردم نشنید           

 چونان کشتی به گل ماندم ندیدم ناخدای خویش

      

25/1/403